De Buurtfilosoof; Verwarring
COLUMN - In de loop van de ochtend loopt het kwik behoorlijk op; het belooft weer een zinderende dag te worden.
Gisteren kwam de landelijke overheid weer met zo’n belachelijk Nationaal Hitteplan, maar op de eerste zaterdag van april hebben zich, ondanks de waarschuwingen, in Velp toch duizenden inwoners van de gemeente verzameld. Het Guus Dijkhuizen-Plantsoen is bijna te klein.
Nog geen vijf weken geleden werd er eindelijk weer eens een Elfstedentocht verreden. Heel Nederland was weer even vergeten dat er veel problemen zijn. Bovendien zag de toekomst er weer rooskleurig uit toen bleek dat de PVV en 50PLUS volgens de peilingen samen een meerderheid zouden behalen in de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
De mensen staan ongeduldig te wachten op de komst van de vrouw die alles zal gaan veranderen. Het is nu ruim twee weken geleden dat eens te meer duidelijk was geworden dat de dingen vaak heel anders gaan dan dat we verwachten.
Iedereen weet dat Petra van Wingerden niet op haar mondje is gevallen, maar het mag ondertussen als bekend worden verondersteld dat ze op haar best is als ze gaat voorlezen. De menigte wordt onrustig. Daar is de auto. Begeleid door beveiligers begeeft de burgemeester zich naar het spreekgestoelte. Uit haar handtasje diept ze een opgevouwen stuk papier op.
“Inwoners van Rheden, ik snap…” Gejuich klinkt op. “…ik snap jullie verwarring, maar vanaf nu zal alles gaan veranderen. We gaan Rheden weer groot maken en dat zal…” Verder voorlezen is niet mogelijk.
Pas na een minuut of twee zijn de toehoorders weer een beetje tot bedaren gekomen en lukt het de spreekster om weer boven het geschreeuw en geroep uit te komen.
“… en dat zal alles veranderen. Echt waar!” Er vallen een paar mensen flauw, maar de aanwezige hulpverleners kiezen eieren voor hun geld. Met een krachtige en overtuigende dictie leest de burgemeester verder:
“We dachten dat alles verloren was, maar gelukkig hebben we op tijd ingezien dat we zelf heel goed in staat zijn om alle problemen op te lossen. Geen bemoeienis meer uit Den Haag.” Een luid gejoel van instemming klinkt op. Echt, geen vrouw kan zo goed voorlezen.
De spreekster leest onverdroten voort: “We gaan het hele uiterwaardengebied volbouwen met megastallen. We gaan de koeien bij de uiers grijpen. We gaan honderden windmolens neerzetten langs de IJssel. Wij zijn de beste gemeente van de Veluwezoom.
Wij zijn de beste gemeente van Gelderland. Wij zijn de beste gemeente van Nederland. Wij hebben de mooiste Posbank van de Wereld en dat kan en zal niemand ons afnemen. Vanaf heden is het Rheden eerst – Rheden eerst!”
Het zweet loopt langs het voorhoofd van de voorlezende vrouw, maar ze gaat onbewogen door: “We gaan de gemeente Rozendaal annexeren omdat ze daar …” Zelfs de krachtige stem van de sterke vrouw wordt overstemd door het volume van de aanwezige menigte. “…omdat ze zelf niet eens in staat zijn om hun eigen brandjes te blussen, terwijl ze daar geld genoeg hebben”.
Een oorverdovend applaus en gejoel overstemd de vrouw, die zonder aarzelen blijft voorlezen.
“Wie had ooit kunnen bedenken dat een columnist van rheden.nieuws.nl eind januari zo scherp had kunnen voorzien dat de geschiedenis van Rheden zo’n wending zou kunnen nemen. Mede op grond hier van heb ik besloten dat onze gemeentelijke nieuwswebsite, rheden.nieuws.nl, het monopolie zal krijgen op het verzamelen en verspreiden van nieuws.
De columnisten en fotografen zullen eindelijk de waardering en beloning krijgen die ze verdienen!”
Het is inmiddels ruim boven de dertig graden. “Het ontkennen van de klimaatverandering wordt strafbaar en iedereen in Rheden zal worden verplicht Rheejes te praoten of zo u wilt te proaten.”
De woorden echoën door mijn hoofd. Ik hoor de massa schreeuwen: Het “Wij zijn de burgers!” wordt steeds luider.
Dan klinken uit de luidspreker van mijn wekkerradio de bevrijdende klanken van een compositie van de Franse componist Gabriël Fauré. Het duurt even voordat de betekenis van de titel van het stuk voor sopraan en piano tot mij is doorgedrongen : “Après un rêve”.
