Vluchtgedrag
Eigenlijk had ik me voorgenomen om te doen alsof mijn neus bloedt. Het idee om mijn vingers te branden aan zo'n actueel maar gevoelig onderwerp uit het nieuws sprak mij helemaal niet aan. Bovendien was ik bang om heilige huisjes omver te schoppen of om olie op het vuur te gooien.
Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik weinig nieuws zou kunnen toevoegen aan de discussie. Dan maar liever vluchten voor mijn verantwoordelijkheid. Hoewel ik zo mijn eigen visie heb op het vraagstuk, heb ik niet de illusie dat mijn overpeinzingen veel verschil zouden maken.
Met frisse moed besloot ik dus om dan toch maar een diepgaande beschouwing te gaan schrijven over een verregende fietstocht in de Havikerwaard, een boeiende tekenles op Beekhuizen, de risico's van het beklimmen van Onze Lieve Vrouwe Visitatie of over één van al die andere leuke, spannende en interessante berichten op rheden.nieuws.nl.
Tegen beter weten in natuurlijk. Ik zat nog maar net achter de tekstverwerker om te gaan schrijven toen er langdurig werd gebeld. Nieuwsgierig snelde ik naar de deur om te zien wat er aan de hand was. Daar stond de buurman. We zien of spreken elkaar regelmatig, maar het was zeker een jaar geleden dat hij voor het laatst aanbelde en ook aan de uitdrukking op zijn gezicht was duidelijk te zien dat er iets bijzonders aan de hand was.
"Heb je al in je achtertuin gekeken?", vroeg hij alsof er geen tijd meer te verliezen was. Nee, dat had ik niet. Ongerust begaf ik me naar de achterzijde van het huis. Ja hoor, daar zal je het hebben! Op het gazon zat een "ongenode gast" alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Zie je nou wel, dat komt er van als je het tuinhekje open laat staan.
Geen paniek en rustig blijven, maar het leek mij onvermijdelijk hem toch maar op te vangen. Het schoot me te binnen dat er nog een plekje was dat al eens eerder had dienst gedaan als tijdelijke verblijfplaats. Ik heb nog wel een poging gedaan om de ontheemde uit te leggen wat er ging gebeuren, maar het werd snel duidelijk dat hij geen woord begreep van wat ik zei.
Gelukkig liet hij zich gedwee meevoeren en voor hij het wist zat hij achter slot en grendel. De ruimte is niet groot en helaas kon ik hem niets aanbieden omdat ze gewend zijn aan eten dat ik normaal niet in huis heb. Toch had ik geen last van mijn geweten. Deze opvang was sober, maar zeker niet onrechtvaardig.
Tot zo ver alles onder controle, maar nu was het wel zaak om uit te zoeken waar deze vluchteling vandaan kwam en wat er verder moest gebeuren.
De beste methode is dan toch om even naar Facebook te gaan. Daar vind je altijd het laatste nieuws, zeker als het gaat om spectaculaire gebeurtenissen zoals vermissingen en dergelijke. Ik bedacht me dat het misschien wel slim was om een oproep te plaatsen zodat al mijn vrienden op de hoogte zouden zijn.
Dankzij alle moderne hulpmiddelen is het zelfs mogelijk om een foto bij te voegen zodat het snel duidelijk zou kunnen worden wat ik me had aangehaald. Al snel kreeg ik van iemand de suggestie dat het waarschijnlijk een vluchteling zou betreffen die moest vrezen voor zijn leven. Anderen waren er van overtuigd dat het een deserteur was met economische motieven.
Nu voelde ik me erg bezwaard, zeker toen ik op Facebook ook nog allerlei verontrustende reacties zag naar aanleiding van een bericht op rheden.nieuws.nl over opvang van vluchtelingen in onze gemeente. Zo gaat het nou altijd. Hoe meer je je best doet om bepaalde zaken te vermijden of te ontkennen, des te groter is de kans dat je er mee geconfronteerd wordt.
Als de nood het hoogst is, is de redding vaak nabij en dus liep het allemaal met een sisser af.
Uiteindelijk was het nieuws ook bij de achterburen terecht gekomen en het bleek dat de vluchteling uit hun tuin was ontsnapt. Nog die zelfde avond konden we hem terug plaatsen in het hok van herkomst, een riant onderkomen met het allerbeste voer.
Zou het konijn dan toch gevlucht zijn met het oog op de naderende feestdagen?
